Terugblik naar 31 mei 2011

July 21, 2019

De zomer gebruik ik altijd voor terugblikken en opruimen... Mijn pc doorstruinen en documenten openen, bekijken, archiveren en deleten. Zo kwam ik op een reflectie verslag uit 2011, ik zat midden in mijn opleiding tot EAD coach. (voor de meeste mensen bekend als paardencoaching. 

Mooi om alsnog te delen.

 

Als ik op dinsdagavond op de manege aankom voor mijn les staan alle haren op mijn lijf nog steeds overeind. Vanavond rijd ik op Puccini, en we gaan een lekkere buitenrit maken! Lekker… ik zucht nog eens. De tranen duwen tegen de opening in mijn ooglid en een dikke prop zit in mijn keel.

 

Na een rollercoaster van emoties de afgelopen 2 dagen is het de bedoeling dat ik ontspanning ga zoeken in mijn lijf zodat de prachtige en temperamentvolle Puccini onder mij blijft tijdens de rit!

 

Ik zucht nog eens en denk dan: Ik ga het niet doen, het voelt het niet goed. Gaan jullie maar lekker naar buiten, ik ga in mijn eentje een uurtje heerlijk binnen in de bak rijden en als het teveel wordt, stap ik gewoon af. Wat een fijn gevoel om voor mezelf te kiezen.

 

Er zijn geen woorden voor wat de energie en de spiegel van een paard met je doet!

De maandag ervoor heb ik mijn eerste “echte” paardencoaching zelf georganiseerd! Larissa, mijn opleider, was aanwezig en 3 deelnemers die de ontmoeting graag wilde beleven.  

In de cirkel stond de mooie gevoelige pony Jinks. In drie ontmoetingen zag je drie keer een verschillende Jinks… afgestemd op de mens waarmee contact gemaakt werd.

Waar de eerste 2 deelnemers heel voorzichtig in de nabijheid van de pony trachten te komen, struikelde de pony bij de 3e deelnemer over haar eigen voeten om bij de mens in de gunst te komen.

 

Na het ene contact was er ontspannenheid, bij een ander bleef de pony in totale verwarring achter.*

 

Grenzen stellen, aftasten hoe de ander zich voelt, in beweging zetten, gevolgd worden, volgen, ik vond het een indrukwekkende ervaring om iemand zoveel inzicht mee te geven!

’s Avonds lig ik nog te staren naar het plafond, wat doet dat inzicht ook veel met jezelf!

 

De volgende ochtend vroeg op, op naar Bunschoten voor een dag opleiding. Dan kan ik meteen de ervaringen delen met mijn mede cursisten.

Deze dag gaan we opdrachten bedenken voor teamtrainingen, dat lijkt me geweldig, die kant wil ik namelijk graag op.

Als ik tijdens de koffie en evaluatie mijn verhaal heb verteld, komen bij mij de eerste tranen al, lekker dan! Een mede student zegt: ‘blijf jij maar vertellen, ik hang aan je lippen’

Echt? Ik kan kennelijk niet zo goed omgaan met complimenten. Of geloof ik nu nog niet in mijzelf? Mmm.

 

Ik heb mijn eigen persoonlijke ontmoeting tijdens de opleiding nog tegoed. Pony Amber geeft mij de broodnodige reflectie: Doe nou toch gewoon wie je bent! Wees niet zo bezig met wat hoort en welke normen van buitenaf opgelegd worden! Goed, heeft u nog 17 jaar?

 

Bij het uitvoeren van teamopdrachten wordt eens te meer duidelijk dat er gelijkgestemden in onze groep zijn, 2 van de 3 teams komen met een blinddoek opdracht. Het geeft een mooi voorproefje van wat we in de praktijk gaan meemaken, onze opleider is een meesterlijk trainingsacteur en laat ons stuk voor stuk kennismaken met onze allergie, humor!

 

Ter afsluiting doen we een groepsopdracht die inhoud dat we met zijn allen als een team samen met een los paard een parcours afleggen en gezamenlijk over de finish moeten komen.

Dit lijkt me een leuke en lastige opdracht, wauw!

 

Voorbereiding ok.

Starten ok.

Uitvoering ok.

Resultaat ok.

 

En dan blijkt achteraf dat er iemand van streek is. Je kunt dus als groep geweldig scoren en een goed resultaat kunt neerzetten, als er echter geen TEAM is en er niet gezorgd wordt voor iedereen blijkt dat er verdriet, ruis en ontevredenheid heerst.

 

Gelukkig zijn wij inmiddels zo vertrouwd dat het besproken en uitgepraat wordt en draagt dit moment weer bij in onze teamontwikkeling.

Gebeurt dat niet dan valt de hele opdracht achteraf alsnog in duigen.

Dan heb je met zijn allen dus één succesje behaalt.  

Dat noemen ze een ééndagsvlieg.

 

Als mijn groep op dinsdagavond terug komt van de buitenrit, ben ik op stal mijn paard Puccini aan het na verzorgen en komen mijn lesmaatjes een voor een even checken hoe het met mij is, ik vraag ze of zij fijn hadden. Respect en begrip van beide kanten. Hoever zouden wij als team komen met zo’n groepsopdracht…

 

* Fijn dat ik dat tegenwoordig kan oplossen door de paarden een Guasha behandeling te geven na de coachingsessie.

 

Terugblikken en reflecteren maakt ook dat je kunt zien hoe ver je inmiddels bent gekomen, het geeft bevestiging van je kennis en kunde. 

 

Hoe doen jullie dat?

 

Ik wens jullie een heerlijke zomer!

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Featured Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recent Posts

January 27, 2020

January 22, 2020

May 7, 2019

February 6, 2019

December 10, 2018

Please reload

Archive
Please reload

Search By Tags
Please reload

Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

KvK 32146742

BTW NL001932071B42

IBAN NL30 INGB 0005064141                                                                                            

Nijenrode 31

1275 CV Huizen

00 31 6 29036641

  • Instagram
  • Wix Facebook page
  • Wix Twitter page
  • LinkedIn Social Icon